Şimdi gecenin en karanlık anı;
Sensizliğin geziyor odamda ve ben hayalini görüyorum.
Uyan, Ey YAR! Uykuyu unutmuş benliğime yardım et,
Gözlerim isyanda…
Deli bir sevdaya mı tutuldum ben yoksa?..

Karar vermiştim alt tarafı bir bakıştı diyip unutacaktım,
Vazgeçecektim hayallerimden…
Denedim çok kere ama olmadı…
Unutmuş gibi yaptım;
Aksine hayalin gerçekmişçesine dikildi önüme.
Vazgeçtim dedim; meğer kendimeymiş en büyük yalanım.

Gözlerin başkası için dalarken yapılabilecek tek şey vardı:
Sessizce çıkıp gitmek…
Gerekeni yaptım ve kaçtım senden…
Hasretin içimde çığ gibi büyürken,
O küçücük yüreğim bir kuşun kanat çırpması kadar içime sığmazken,
Nasıl dayanıyorum sensizliğe bir bilsen…

Sahte gülüşleri kondurdum yüzüme,
Kimse seni gözlerime sakladığımı fark etmesin diye başım eğik her yerde…

Nerden bilirdim ki kaçtıkça her yolun sana çıkacağını,
İnsan kendinden kaçar mı?
Ben kaçıyorum…
Kendime itiraf etmekten, gerçekleri görmekten kaçıyorum,
Görmezsem unuturum diyorum ama koca bir YALAN…
Göz görmeyince gönül katlanırmış,
Ama benim gönlüm artık coşan deli bir fırtına…
Yerle bir oluyorum, kendi fırtınamda boğuluyorum,
Nefes almak için sana ihtiyacım var ama
Bunu SEN asla bilmemelisin…
Bilmeyeceksin de…

24.05.2007 / 03:13
…C*A*N*S*U…