Yine ayrılık vakti geldi sonbaharda,
Şimdi ve da zamanı bu güzel ruyaya,
Vazgeçmek çok zor olsa da;
Mecbur kalıyor insan bu acıtan karara…

Sevdalılar tüm engellere rağmen meydan okurken sevdikleri uğruna,
Ben kalbimi kanatıyorum vefasız bir yar yoluna…
Dökülürken ağacından yapraklar,
Bir sayfa daha eksiliyor hayatımdan,
Tutunmak için bir dal uzatanım bile yok…
Yalnızlığın hükmünü sürüyorum…

Hala ayaktayım…
Hala yapılacak bir şeyler, aşılacak engeller,
Ve de dayanabileceğim nadide dostlarım var…
Ama hala mutsuzum…
Hala huzursuz…

Yitirdiğim gençliğim mi ardından bakakalarak …?
Yoksa sahip olamadığım arzularım mı …?
Arkaya dönüp baktığımda bir çok şeyi göz göre göre kaybettiğimi anlıyorum,
Ama bir o kadar da kazandıklarım var bana kar kalan…

Yanlışı en başında yaptım,tek bir kelime söyleyerek,
Nerden bilirdim ki her an dilimizden çıkan o sözcüğün hayatıma maal olacağını ???
Her şey birbiri ardına sıralandı ve işte son nokta :
KAYBEDİŞ…

Duyguları,hayalleri,aşkı,teninin kokusunu,elinin sıcaklığını,
Kollarındayken hissettiğim güveni,gözlerindeki ışıltıyı,yüzündeki masum gülüşü,
Kızdığında söylemekten pişman olduğun sözler ardından dilediğin özürleri,
En önemlisi de; kalbindeki yerimi…

Ayrılıklar sevdaya dahil olmadı hiçbir zaman,
Olsa bu kadar hata yapıp yıpratmazdık o nacizane aşkı…

Şimdi giderken, yanımda götürebileceğim ne kaldı senden ???
Kırgınlıklar,pişmanlıklar,önüne geçemediğim öfke,
Ve de kalbimdeki yerin…
Yerin öylesine büyük ki;son nefesimi verirken bile hiç eksilmeyecek…

Hep benimlesin ama sensiz…
Hep seveceğim ama habersiz…
Gidiyorum ama gözyaşlarıyla…
Seni sana emanet ediyorum,
Ve gidiyorum bu son baharda…

17.08.2007 / 00.31
…C*A*N*S*U…