Artik cikartiyorum seni yazdigim satirlarimdan, kelimelerimden vede
hayatimdan…Elbette benim icin kolay olmayacak biliyorum ama,
kolay olan ne vardi ki bizim iliskimizde...Hep ulasilmazi denedik,
kapali kapilari zorladik seninle…Asilmasi zor olan engellerin
uzerinden asmaya ugrastik, tum gucumuzle cabaladik...Hep
karanliklarda, ucsuz bucaksiz bir boslukta kosup durduk..
Birbirimizi arayip bulmaya ve birbirimizin olmaya calistikca daha
da uzaklastik, daha da koptuk birbirimizden...Öfken ve kızgınlığın
tüm sevgimin düşmanı kesildi birden...Ben sana gelmeye calistikca,
elimi uzattikca sen hep bir adim geri kactin...Tum gucumle mucadele
eden ben, korkarak kacan, yalnizliga iten, yuregimi sizlatan hep
sen oldun...Sen surekli olarak bana arkani dondukce , hep arkandan
seslenen, gel gitme diye yalvarip yakaran, yanibasimda olman icin
onune set ceken, engeller koyan hep ben oldum ve simdi anliyorum
ki yanimda olan sadece ruhsuz bedeninmis...
Asla yuregin degilmis..
Simdi tum bu zorluklara bir yenisini daha ekliyorum ve bu sefer
benim icin hicte kolay olmayacak bir sey yapiyorum, seni hayatimdan
sonsuza dek cikartiyorum...Cunk u anladim ki sen yuregime isIk
tutan, bana yol gosteren sandigim o buyuk sevgi degil, yolumu
ulasilmaz yapan bir hicsin....Bu yuzden vazgeciyorum senden,
sevdamdan, belki de en onemlisi kendimden…Korkuyorum
biliyormusun...O boslukta tek basina kalip, gidecegim istikametimi
hic bulamamaktan korkuyorum...Gunun birinde beni terk edip
gidebilecegin, sevgimin bitecegi korkusunun yerine, yolumu
bulamama, kendimi o boslukta kaybetme korkusu sardi...Ve o yuzden
simdi git...Yanina benden sana kaln sevgi parcaciklarinida al ve
derhal git...
Cik artik kelimelerimden, yazilarimdan, hayatimdan…