Öyle bir zamanına geldim ki hayatın;
Ne yaşadığımı hissediyprum, ne de ölümün soğuk nefesini...

Şimdi herşey bana yabancı...
Bakıyorum;ama göremiyorum,
Ellerimi uzatıyorum;ama tutunamıyorum...
Gökyüzü müydü bu kadar kararan?
Yoksa gözlerim mi kör olan?
İnsanlar mı bukadar acımasız olan?
Yoksa ellerim mi kanayan?

Akıp giderken zaman;
Kazanmak istediklerim de bir okadar uzaklaşıyor benden...
Pişmanlıklarımı yaşıyorum şimdi.
Keşkeler birbiri ardına sıralanıyor önüme.
Neydi beni bunca hoyrat yapan?
Zamana, yaşamın acısına maglub eden?

Uçurumun kenarındayım ama atlayamıyorum,
Ölümün ince çizgisindeyim ama geçemiyorum.
Neyi? Kimi bekliyorum hala, kurtulmak için?
Avazımın çıktığı kadar bağırıyorum...
Sesimin yankısı dağları aşıpta belki sana ulaşır diye...

Eyy HAYAT!!! Bana da göster şu güldüren yüzünü...
Kayboldum karanlığında...
Boğuluyorum...
Bir yudum su ver bana...
Engin denizlerine ulaştır beni...
Yaşamayı öğret masum bir bebek gibi...

Yeniden doğmak ve mutlu olmak istiyorum...
Çok görme bunu bana...

20.06.2007 / 23.53
…C*A*N*S*U…