Zamana ilk defa bu kadar kızgınım…
Seni benden kopardığı için…
Dört yılı geride bıraktık ama bu geleceğimizin temeli…
Öylesine bütünleşmişiz ki;
Her kelimemizi aynı söyler,
Farklı yerlerde olsak bile, aynı anda sevinir,aynı anda üzülür olmuşuz.
Hatırlıyor musun? Derse bile aynı kıyafetlerle gelmiştik birbirimizden habersiz…
Neydi bizi bu kadar birbirimize bağlayan…?
Nice dertlerimizi birlikte aştık, birlikte güldük,birlikte ağladık…
Hele o sınav zamanlarımız tam bir komedi J
‘’Ay n’apcaz kız,kesin kaldık ‘’ la  başlayan cümleler;
Açıklanan yüksek notlarla son bulurdu.
Kendi kendimize tasalarımıza gülerdik sonra…

Okulda beraber,kurslarda beraber,boş her dakika beraber,
Görüşemezsek bile msn’de beraberdik J
Bu kadar konuşacak ne bulurduk hayret ederdik…
Yetmedi : rüyalarımda bile SEN olmaya başladın…
Her anımızı birlikte geçirmeye alışmışken;
Beni bu şehirde bırakıp gittin…
Sen ailene kavuşmanın sevincini yaşarken;
Biliyorum ki; benden ayrılmanın hüznü vardı yüreğinde…
Bu dostluk; öylesine güzel temellerle kuruldu ki;
Bunu kimsenin bozmasına izin vermeyeceğim….

Ailemin ikinci kızı,benim ikizimsin…
Evimizin kapısı ve ocaktaki aşımız daime seni bekliyor olacak…
Görüşmemiz kısıtlansa da BİZ asla kopmayacağız,
Ve! Yine bir gün mutlaka buluşacağız…

Kalbimdeki yerini,benden daha iyi bilirsin bitanem…
Seni çok seviyorum DİDO’m…

27.05.2007 / 23:16
…C*A*N*S*U…